ED'S ART THEATER

ED OLDENBURG

 

 

 

 

 

Dat is wat je vreest op het moment dat je denkt dat je een worstje bent

 

 Iedereen is anders en heeft ook een ander beeld van zichzelf. De een ziet zichzelf als minister, de ander als kunstenaar en weer een ander denkt dat hij een worstje is. Allemaal niet heel geloofwaardig, maar goed. Het laatste zelfbeeld is in elk geval het minst handig. Vooral als je bedenkt dat in Nederland meer dan 2 miljoen honden wonen, die allemaal een moord doen voor een worstje. Tenminste, dat is wat je vreest op het moment dat je denkt dat je een worstje bent.

 

In gedachten zie je jezelf, het enige worstje ter wereld met armen en benen, door een park rennen met een horde hongerige honden achter je aan. Je kent het wel: tongen slingeren kwijlend over de rand van rafelige onderlip en haken regelmatig achter onregelmatigheden van de geelglanzende tandenrij heen en weer door het gewicht dat tijdens het rennen van de linker- op de rechterpoot en andersom verplaatst wordt... om nog maar te zwijgen van het dreigende gehijg dat harder klinkt naarmate de honden naderen. Hoe dichterbij ze komen, hoe meer het hongerige gegrom het wint van het gehijg. Maar wat voor een conditie heeft een worstje helemaal?

 

En dat is precies waarom jij binnen blijft: om te voorkomen dat je het niet wint van de honden in het park, dat ze je met benen en armen en al naar binnen schrokken. Zal hun een worst wezen dat je armen en benen hebt.

 

Omdat het niet gewoon is, dat je altijd binnen bent, heb je al snel een dokter op de stoep. Die je probeert te vertellen dat je mens bent, en op geen enkele manier lijkt op dat wat de slager verkoopt: worst. 'Maar mijn vingers dan', probeer je nog. De dokter beweegt zijn hoofd onverbiddelijk van links naar rechts. Jaren achtereen gaat dat zo. Tot je de dokter begint te geloven en je, na eerst met je grote teen de buitenlucht getest hebbend, je eerste hele stap buiten zet zonder hongerig gegrom aan de andere kant van de heg te veroorzaken. Dan weet je het zeker: je bent geen worst.

 

Je boekt een vakantie naar Spanje, en voor je in de taxi naar het vliegtuig stapt schud je jouw dokter de hand en vraagt 'weten de honden ook dat ik geen worst ben?' De dokter lacht zijn geelglanzende tanden bloot en knikt niet al te overtuigend.

 

'Het laatste wat ik van hem gezien heb, is zijn zwaaiende hand met vijf worstjes, eh, vingers', gromt de dokter tegen de politie bij wie je als vermist bent opgegeven sinds je nooit in Spanje aankwam.